Selamlar herkese,

Bugün 2026 yılının kapısındayız ve sektörde artık halının altına süpüremeyeceğimiz kadar büyük, koca bir “insan” dağımız var. Eskiden sezon başında “personel bakıyoruz” derdik, şimdi “personel dileniyoruz” noktasına geldik. Ama asıl acı olan ne biliyor musunuz? Nitelikli, o işin tozunu yutmuş, misafirin gözünden ne istediğini anlayan o eski kurtlar birer birer çekip gidiyor. Ve gidenlerin yerini doldurmak mı? İmkansız demiyeyim ama imkansıza çok yakın bir yere doğru hızla evriliyoruz.

Sektör Neden Nitelikli İnsan Kaybediyor?

Dürüst olalım; 2026 yılındayız ama hala 90’lı yılların mesai anlayışıyla, “bulunmaz Hint kumaşı değilsin” kafasıyla insan yönetmeye çalışan bir kitle var. Nitelikli personel neden gidiyor? Sadece maaş için mi? Hayır.

Bu insanlar tükeniyor. Occupancy tavan yapmışken, alt kadrodaki eksiklik yüzünden departman müdürünün tabak taşıdığı, resepsiyon şefinin valiz taşıdığı bir döngüden bahsediyoruz. Nitelikli adam, emeğinin sadece “servis kalitesi” olarak görülmesinden, sosyal hayatının sıfırlanmasından ve sürekli bir kriz yönetimi içinde yaşmaktan yoruldu. Gidip daha stabil, daha “insani” şartları olan dijital işlere veya farklı sektörlere kayıyorlar. Ve biz arkalarından bakıp “Eskiden buralar hep profesyonel doluydu” diye iç çekiyoruz.

“Yerini Doldururuz” Yanılgısı ve Tecrübe Uçurumu

En çok da şu cümleye hastayım: “Kimsenin yeri doldurulamaz değildir.” Otelcilikte bu cümle koca bir yalandır arkadaşlar. Bir kat şefinin, on yıldır o binanın her köşesini, her misafir profilini ezbere bilen o insanın yerini, iki haftalık eğitimle gelen biriyle dolduramazsınız.

Yeni gelen jenerasyonun beklentileri çok farklı. Onlara “hadi aslanım, bu bayram da mesai yapalım” dediğinizde size sadece gülüyorlar. Nitelikli personelin o “sezgisel” hizmet anlayışını, o kriz anındaki sakinliğini satın alamazsınız, ancak yetiştirebilirsiniz. Ama yetiştirecek “usta” kalmadı ki piyasada! Ustalar küstü, çıraklar ise sabırsız. Sonuç? Misafir memnuniyetinde (guest satisfaction) o görünmez ama hissedilir düşüş.

Teknoloji mi Kurtaracak, Yoksa Zihniyet mi?

Şimdi herkes bir teknoloji furyasına kapılmış durumda. “Personel yoksa robot alalım, yazılım kuralım” falan… Tamam, teknoloji operasyonel hamallığı alır, eyvallah. Ama o misafirin kapıdan girdiğinde hissetmek istediği o “hoş geldiniz” ruhunu hangi kod yazabilir?

Eğer biz 2026’da hala nitelikli personeli otelin en büyük “maliyeti” olarak görmeye devam edersek, daha çok ilan çıkarır, daha çok “başvuru gelmiyor” diye sızlanırız. Nitelikli personelin yerini teknolojiyle değil, personelin üzerindeki o saçma sapan, tekrarlayan ve insanı tüketen yükleri teknolojiye devredip; ona “otelcilik yapma alanı” yaratarak doldurabiliriz. Yani insanı tekrar insan olduğu için değerli kılmalıyız.

2026 ve Sonrası: Bizi Ne Bekliyor?

Eğer bu kriz böyle devam ederse, yakında sadece “yatak ve kahvaltı” veren ruhsuz binalara dönüşeceğiz. Nitelikli personel bulamama krizi, aslında bir “değer verme” krizidir. Maaşlar iyileşmeli mi? Elbette. Ama daha önemlisi, bu insanların iş-özel hayat dengesini kurmalarına izin verecek akıllı sistemlere, daha esnek çalışma modellerine ve hepsinden öte “saygıya” ihtiyaçları var.

Sektörden ayrılan o tecrübeli dostlarıma bakıyorum; hepsi çok daha mutlu. Onları geri kazanmak için lüks lobiler değil, huzurlu bir çalışma ortamı vaat etmeliyiz. Aksi takdirde 2027’de bu makaleyi “Kendi yatağını kendi yapan misafir dönemi” diye yazarım, benden söylemesi.

Sizin otelde durumlar nasıl? Nitelikli ekip arkadaşlarınızı koruyabiliyor musunuz, yoksa her hafta yeni bir “veda” maili mi okuyorsunuz