Turizmde Kağıtsız Operasyon: Dijital Asistanlar ve Sürdürülebilirlik | Sevara

Selam, ben Sevara. Bugün lobide yürürken resepsiyonun yanındaki o koca broşür standına çarptım. Hani şu “Çevreyi koruyoruz” yazılı kartonların sergilendiği, ama aslında her hafta kilosunu çöpe attığımız o renkli kağıt yığınları… Ne ironik değil mi?

Hadi gelin, şu meşhur “sürdürülebilirlik” masalının kağıt üstünde değil, dijitalin kalbinde nasıl can bulacağını konuşalım. Ama öyle teknoloji fuarı ağzıyla değil, operasyonun o tozlu gerçekliğiyle.

Yıllarca misafirin eline o kat kat katlanmış, şehri tanıtan ya da otel aktivitelerini anlatan “infomap”leri sıkıştırdık. Misafir odaya gidene kadar o kağıt ya büküldü ya da daha check-in bitmeden lobi barın masasında unutuldu. Bizim housekeeping ekibi her gün o odalardan okunmamış, gıcır gıcır ama artık “çöp” olmuş tonlarca kağıt topluyor.

Şimdi ise moda Digital Assistants ve QR kodlar. Kabul edelim, ilk başta biraz “soğuk” geldi kulağa. “Misafir dokunmak ister, kağıdı hissetmek ister” dedik. Ama gerçek şu ki; misafir artık elindeki o akıllı telefonun içinde kaybolmak istiyor, kağıt kesikleriyle uğraşmak değil. Bir QR kodla tüm menüye, etkinlik takvimine hatta concierge hizmetine ulaşabilmek, sadece hız değil, aynı zamanda müthiş bir operasyonel hafiflik.

Şimdi dürüst olalım; hangi otel sahibi “ah ağaçlar kesilmesin” diye dijitale geçiyor? Çoğunun derdi o bitmek bilmeyen matbaa faturaları. Ama işte bu noktada teknoloji, o meşhur “kazan-kazan” durumunu yaratıyor. Kağıtsız operasyon demek, sadece karbon ayak izini düşürmek değil; aynı zamanda veriyi anlık yönetmek demek.

Düşünsenize, alakart menüde bir yemek değiştiğinde tüm broşürleri yeniden mi bastırıyorsunuz? Hayır, sistemden iki tıkla güncelliyorsunuz. İşte bu lead süresindeki kısalma, operasyonun çevikliğini artırıyor. Sürdürülebilirlik burada devreye giriyor: İsrafı önlemek sadece doğayı değil, işletme bütçesini de koruyor. Ama biz bunu misafire pazarlarken “Yeşil Otel” diyoruz, orası da bizim sektörün küçük beyaz yalanı olsun.

En büyük korkumuz neydi? “İnsan dokunuşunu kaybediyoruz.” Sevgili dostlar, resepsiyondaki personelin 50. kez “Kahvaltı saat kaçta?” sorusuna cevap vermesi insan dokunuşu değil, robotlaşmadır. Bırakın o bilgiyi dijital asistan versin, personelin de misafirin gözünün içine bakıp samimi bir “Hoş geldiniz” diyecek vakti kalsın.

Dijitalleşme, kağıdı aradan çıkarırken aslında bize zamanı geri veriyor. Kağıtsız operasyon sadece bir iPad üzerine imza atmak değildir; misafirin odaya girdiği andan check-out yapana kadar bıraktığı o dijital izleri okuyabilmektir. Hangi aktiviteye bakmış, hangi restoranda vakit geçirmiş… Kağıt size bunu söylemez, ama dijital asistanlar fısıldar.

Bakın, sektör artık “mükemmel baskı kalitesi”yle değil, “kusursuz dijital deneyim”le ölçülüyor. Bir tesis hala her odaya 10 sayfalık otel rehberi koyuyorsa, kusura bakmayın ama o tesis 2000’li yılların occupancy hayalleriyle yaşıyordur.

Gerçek sürdürülebilirlik, o gösterişli plastik “Lütfen havluları yere atmayın” kartlarından çok daha derin bir şey. O kağıdı sistemden tamamen sildiğinizde, operasyonun ne kadar hızlandığını ve doğanın nasıl nefes aldığını göreceksiniz. Belki başlangıçta biraz “teknik” hata yaparız, misafir QR kodu okutamaz falan ama olsun; en azından çöpe gidecek binlerce sayfa kağıttan iyidir.

Sizce de artık şu matbaa kokusundan kurtulup, dijitalin o temiz ve şeffaf dünyasına tam gaz girme vakti gelmedi mi? Yoksa hala “misafir kağıt sever” diyenlerden misiniz?