Bir süredir sahada dolaşan herkesin fark ettiği ama yüksek sesle dile getirmekten çekindiği bir gerçek var:
Otellerde genel müdürlük makamı can çekişiyor.

Artan maliyetler, daralan kâr marjları ve “her şeyi daha ucuza yapma” refleksi, otelcilikte ilk olarak yönetim katını vurdu. Eskiden otelin vizyonunu belirleyen, operasyonu yöneten, krizleri öngören genel müdürlük pozisyonu; bugün birçok tesiste ya tamamen kaldırıldı ya da sembolik bir unvana dönüştü.

Yerine ne geldi?
“Operasyon müdürü halleder.”
“Satın alma ile muhasebe zaten bizde.”
“Genel müdür lüks artık.”

Oysa genel müdürlük bir lüks değil, tam tersine otelin sigortasıydı.

Bugün birçok otel sahibi, maliyetleri kısmak adına operasyon müdürlerine her şapkayı birden giydiriyor. İnsan kaynakları, misafir memnuniyeti, bütçe disiplini, kalite yönetimi, kriz iletişimi… Hepsi tek kişide toplanıyor. Sonuç mu? Ne operasyon tam yürüyor, ne strateji kurulabiliyor.

Genel müdürlük sadece günlük işleri takip eden bir pozisyon değildir.
Genel müdürlük;

• Yanlış yatırımı zamanında durdurur,
• Personel devir hızını düşürür,
• Markayı korur,
• Sahibi hatadan döndürür,
• Krizi büyümeden söndürür.

Ama bunlar bütçede satır olarak görünmez. Görünmediği için de ilk silinen kalem olur.

İşin daha acı tarafı ise şu:
Genel müdürlük zayıfladıkça, oteller daha fazla operasyonel hata yapıyor. Daha fazla personel kaybediyor. Daha fazla misafir şikâyetiyle boğuşuyor. Sonra dönüp yine “sezon niye kötü geçti?” diye soruyor.

Belki de soruyu tersten sormak gerekiyor:
Sezon mu kötü, yoksa yönetim mi eksik?

Bugün genel müdürlük koltuğu boşalan her otel, aslında farkında olmadan direksiyonunu da gevşetiyor. Kısa vadede maaş tasarrufu sağlanıyor olabilir; ama orta vadede bunun bedeli çok daha ağır ödeniyor.

Oteller operasyonla ayakta kalabilir.
Ama yönetimsiz uzun süre yaşayamaz.

Belki de mesele “genel müdür pahalı mı?” değil,
“genel müdürsüzlüğün maliyeti nedir?” sorusunu sormakta yatıyor.